rozpieprzyć czas w drobny mak

W poczekalni czekają co najmniej dwa tematy na notki, z którymi bym się chciała rozprawić, jest jakiś Hołownia, jest jakiś alkoholizm, ale zanim, to jednak, na świeżo, o Festiwalu Komiksu. Na festiwalu byłam drugi raz. Pierwszy, chyba z sześć lat temu, ograniczyłam w sumie do przejrzenia antykwariatu i poślinienia się do Rorków, które z całą pewnością sobie kiedyś odkupię. Tym razem wzięłam udział nieco intensywniej. Festiwal trwa, dziś niestety nie mogę zajrzeć, ufam, że nadal jest pyszna zabawa.

W trakcie festiwalu spotkałam znajomego o ślicznym nicku Latający Rosomak, który zapytał mnie, czy jestem komiksiarą. Nie, nie jestem. Jak wszyscy wychowałam się na Baranowskim, Jonkach, Kajkach i Tytusach; później jednak nastąpił trudny moment, w którym trzynastolatka przeczytała takie pyszoty jak Alinoe i chciała MOAR, ale okazało się, że rodzice nieszczególnie chcą jej kupować komiksy, bo a) komiksy są dla dzieci; b) komiksy są dla chłopców. Jakim cudem zgromadziłam kilka Fantastyk, Thorgali czy Rorków, które później gdzieś wywędrowały, sama nie wiem (to znaczy trochę wiem, w ramach barteru z kolegami z klasy, mam szalenie miłe wspomnienie z jakiegoś mroźnego popołudnia spędzonego na czytaniu Relaxów u kumpla). Na wejście mangi już się nie załapałam, oderwałam się od tego sposobu opowiadania historii na rzecz samych liter. Od polskiego komiksu lat 90. urwało mi całkowicie. Jedna z wielu smutnych rzeczy, jaką wówczas kultura robiła nieśmiałym i grzecznym dziewczynkom.

Więc trwa festiwal, siedzę z Fil, Kariną i MRW na przeraźliwie nudnej gali, o której za chwilę i nagle MRW mówi, że komiks jest najbardziej naturalnym opowiadaniem historii i uświadamiam sobie, że tak, tak! przecież w czasach przed płynnym łykaniem liter najbardziej lubiłam spędzać czas na gryzmoleniu kolejnych postaci i opowiadaniu sobie fabuł o nich; tak to właśnie wyglądało, 31. klatka w głowie i kawałeczek tekstu, by wątek się motał. Mam trochę żalu, że nie rozwijałam tego w sobie.

A co na samym festiwalu? Wbiłam się dość późno na spotkanie z Bisleyem, który był chyba już trochę pijany albo wczorajszy; generalnie miałam ubaw z polskiego spinu pośladów, w ramach panelu bowiem próbowano z nim przeprowadzić, nie wiem, poważny wywiad chyba? Jakaś zasadnicza dziewczyna z sali rzuciła w kierunku Simona ciężką pretensją, że he keeps chatting, tymczasem on miał znakomitą zabawę, zagłuszał podśpiewywaniem tłumacza, unikał pytań i snuł własne opowieści. Fun fun fun. Tak, moi drodzy, polscy fani nadal myślą, że jak ktoś maluje piękne mięśnie, to jest mądrzejszy i ma więcej do powiedzenia. Trochę nie.

Następnie w łeb dostałam polską komiksową myślą humorystyczną i ponieważ poczułam się tym skrzywdzona, chętnie skrzywdzę i was, sami zobaczcie:

To był jeden z komiksów nadesłanych na konkurs małych form humorystycznych.  Komiks był częścią takiego oto projektu:
http://www.hell-hotel.com/2010/12/08/odpowiedzi-na-wasze-pytania-w-formie-komiksu-jea/ i trafił m.in. na wykop.

 

EDIT, bo docierają do mnie echa oburzu autora i jego znajomych:

Wiem, że to żart. Nie oskarżam Maćka o homofobię. Oglądałam jednak ten komiks w otoczeniu innych, np. tego i zastanawiałam się, na ilu poziomach odbieram go ja czy gros osób, które tu zaglądają (huh, gość drze łacha z homofobii, cool!), na ile środowisko komiksowe (zakładam, że podobnie), a na ile gimnazjaliści, ich rodzice czy prezesi firm sponsorujących festiwal (bo ci z kolei bez kontekstu mogą jednak nie łyknąć ironii). Naskórkowa homofobia (czy mizoginia, jak w przypadku tej drugiej planszy) jest na tyle powszechna i przezroczysta, że nawet tak wyraziste przerysowanie może nie być oczywiste. Ani wykopowiczów, ani stałych czytelników joemonster nie podejrzewam, niestety, o zdolność wychwycenia żartu. Przykładem może być nie sam pasek o islamskiej feministce, a część komentarzy pod nim: ile z nich to trolling, a ile szczere opinie o feministkach robiących awantury za przepuszczanie w drzwiach?

So, nie żebym dawała porady, ale używszy tego typu kliszowych karykatur licz się, dude, z tym, że będziesz musiał wyjaśniać, że żartowałeś. Jak już padło w komentarzach, Polska to nie jest kraj dla trolli, a ironia jest przereklamowana.

Krótka prelekcja o Jerzym Wróblewskim kazała mi pomyśleć, że z uwagi na jego wprowadzanie samego siebie do komiksów mieliśmy oto na polskiej scenie komiksowej prawdziwego Mariana Słoja i zamiast go jakoś przechować w gablotce trochę to przeoczyliśmy. Ale wszystko przed nami, gdyż jest plan biograficznego o nim komiksu.

Na Rewolucje w Szelkach niestety nie dojechał Jerzy Szyłak, czego bardzo żałuję, bo chciałam go spytać, po jaką cholerę właściwie stworzył najgorszy komiks, jaki dotychczas widziałam, czyli “Szminkę”; namalowaną w sposób brzydki i niechlujny (nie kumam brzydoty rysunku wynikającej z niedbałości), a do tego opowiadającą strasznie banalny i zupełnie zbędnie zbrutalizowany kryminał z dodanym dla śmichu wątkiem cross-dressowym jako wisienką na czubku parującej kupy. Zadano jednak z sali pytanie o to, czy Joanna Karpowicz po namalowaniu “Szminki” faktycznie przeżyła załamanie nerwowe. Wojtek Stefaniec odparł chłodno i beznamiętnie “mam teorię, że to dlatego, że jest ona kobietą”. Sala wydała z siebie nerwowe chichoty, a ja zaczęłam okładać swój łeb pięściami. Jakie jest polskie środowisko komiksowe, no powiedzcie mi, jakie.

Potem było coś, co miało być warsztatem z Grzegorzem Rosińskim i wyobrażałam sobie, że Rosiński powie “słuchajcie, mamy oto historię, że jest sobie, powiedzmy, mężczyzna, który idąc ulicą zauważa porzucony but na szpilce; pada deszcz – narysujcie mi to”, a potem podchodzi, nachyla się nad rysunkiem i mówi, co dobrze, a co źle. Tymczasem warsztaty polegały na tym, że Grzegorz “te wszystkie iPady”  Rosiński opowiadał o tym, Jak Wygląda Życie Rysownika Komiksów i dlaczego digitalizacja rysunku to zło. Porywające i fascynujące, z tym, że wcale nie. Dodatkowy mindfuck robiła mi świadomość, że Rosiński jest ten sam rocznik jak mój tato. Niby wiedziałam o tym wcześniej, ale co innego wiedzieć, a co innego widzieć tego siedemdziesięciolatka na żywo. Wiecie, to trochę dolina niesamowitości, bo ten facet narysował Szninkla, śliczną G’wel, do której fapałam i ja, a on nawet z powierzchowności przypomina mojego ojca. Creepy!

(poza tym, tacy ludzie nie powinni się starzeć, tak jak Thorgal nie powinien wyłysieć, i o)

Nie mam tylu brzydkich słów, by opisać warunki, w jakich dowieziono nas z ŁDK do Wytwórni, gdzie miały odbyć się wręczenie nagród festiwalowych, wybory rysunkowej Miss Festiwalu + koncerty: Kind Off, Akira Yamaoka & Cool Kids Of Death. Sądząc z nazwisk, jakie zaproszono na festiwal, budżet był zaplanowany z dość dużym rozmachem, więc dlaczego nie podstawiono przynajmniej jeszcze jednego autobusu? Mam też żal do organizatorów, że nie rozpisali w programie tej gali jednak nieco bardziej: część oficjalna, cóż, można się domyślać, że interesowała wyłącznie sponsorów i nagrodzonych, a przeciągała się ponad miarę, Wybory rysunkowej Miss uświetnił Bisley, w pijackim amoku mażąc po rysunkach konkurentów, zaś sam koncert, na którego hype’a kręciłam od miesiąca zaczął się po północy. Tym samym spora część uczestników popadła w letargi, część wymiękła i zwinęła żagle; przyjezdni, którzy mieli nadzieję na np. zakończenie koncertu o 22:00 srogo się zawiedli. Człowiek by skoczył na Pietrynę, zjadł coś normalnego, dokonał lekkiego resetu i dopiero wbił na koncert, a tak to kisiliśmy się pod dachem Wytwórni, czyniąc sporadyczne wypady na papierosa, mając nadzieję, że koncert zacznie się już za chwilę.

…i gdy na scenę wreszcie wyszli CKOD, pomyślałam sennie, że już jestem tak zmęczona, że chyba nie mam siły się cieszyć koncertem, na który tak długo czekałam. Potem dostrzegłam brodę Krzyśka Ostrowskiego, która już naprawdę jest mocno siwa i zrobiło mi się smutno. A potem zaczęli grać “Nagle zapomnieć wszystko”, pobiegłam w tłum przed sceną, bo koncert trzeba w tłumie, w pocie, w tańcu, we wrzasku, w tej całej zbiorowej gorączce radości z muzyki, a zmęczenie i smutek przestały być ważne.